Hani bir yerlerde birisinin varlığını hissedersin ve bir gün mutlaka gelip seni bulacağını bilirsin ya... Hani bu yüzden hayatına giren herkesi geçici olarak görüp sadece ona odaklanır ve sadece onu beklersin ya... Hani onun geleceğine dair umudunu bir tek gün bile kaybetmeden, her güne “Belki de bugün gelecek” diye başlarsın ya... Işte öyle bir şeydin benim için...
Seni ilk gördüğüm an yıllardır beklediğim o insan olduğunu anladım. Güya şaşırmayacaktım ama şaşırdım. O güne kadar yoktun ama hep bendeydin. Şimdi burada, yanı başımdaydın. Yeni bir hayat başlamıştı benim için ama yanıtlanmamış sorularım da vardı. Belli etmeli miydim ki kendimi? Sen benim için “o”ydun ama ya ben senin için?
Ne kadar istesem de kendimi tutamıyordum., saklayamıyordum. Seninle konuşurken yüreğimin atışlarını duymandan korkuyordum. Ölecek gibi oluyordum. Aklıma ve dilime gelen her şeyi sana da söylüyordum. Söyledikten sonra pişman oluyordum ama bir işe yaramıyordu. Karşındakinin dilini çözen bir büyücüydün belki. Belki de büyüydün. Sen Allah’ın bana ödülüydün.
Peki sen niye konuşmuyordun? Kendini niye gizliyordun? Ben içimdeki coşkuyu anlatmak için yeni yeni kelimeler keşfederken, sen yıllardır söylenen klasik kelimeleri bile söylemiyordun. Hep beni dinliyordun, bense abartıyordum. Sana karşı hislerimi durdurmuyordum, yüreğimi susturmuyordum. Değişiyordum senin karşında, güçsüzleşiyordum.
Çünkü ben, söndüğünü sandığım alevi seninle körükledim. Içimi titreten soğuklarda, martıların Boğaz’ın üzerinde uçuşunu tek başıma seninle izledim. Kıyıyı boydan boya ellerim ceplerimde amaçsızca “Seninle belki bir gün böyle…” diye diye dolaştım. Şimdi istiyorum ki sen de teslim ol aşka. Serbest bırak yüreğini ve beni takip et. Bırak taşsın içindeki o kan, durdurma sakın. Bedenin çekilsin, boğazın düğümlensin, yutkunduğun zaman beynine bin kat özleyiş gitsin. Senin için ben olayım, hep olayım. Aşk olup kalbine dolayım, kan olup damarlarında dolaşayım. Artık ağzından çıkan kelimelere başka başka anlamlar yüklemek istemiyorum. Ne söyleyeceksen dümdüz ve basitçe anlatmanı istiyorum. “Ya sev beni, dünyanın en mutlu çifti olalım, ya da bırak ben yalnızlığımda kalayım” diyorum. Öyleyse… Söz sende…
Seni ilk gördüğüm an yıllardır beklediğim o insan olduğunu anladım. Güya şaşırmayacaktım ama şaşırdım. O güne kadar yoktun ama hep bendeydin. Şimdi burada, yanı başımdaydın. Yeni bir hayat başlamıştı benim için ama yanıtlanmamış sorularım da vardı. Belli etmeli miydim ki kendimi? Sen benim için “o”ydun ama ya ben senin için?
Ne kadar istesem de kendimi tutamıyordum., saklayamıyordum. Seninle konuşurken yüreğimin atışlarını duymandan korkuyordum. Ölecek gibi oluyordum. Aklıma ve dilime gelen her şeyi sana da söylüyordum. Söyledikten sonra pişman oluyordum ama bir işe yaramıyordu. Karşındakinin dilini çözen bir büyücüydün belki. Belki de büyüydün. Sen Allah’ın bana ödülüydün.
Peki sen niye konuşmuyordun? Kendini niye gizliyordun? Ben içimdeki coşkuyu anlatmak için yeni yeni kelimeler keşfederken, sen yıllardır söylenen klasik kelimeleri bile söylemiyordun. Hep beni dinliyordun, bense abartıyordum. Sana karşı hislerimi durdurmuyordum, yüreğimi susturmuyordum. Değişiyordum senin karşında, güçsüzleşiyordum.
Çünkü ben, söndüğünü sandığım alevi seninle körükledim. Içimi titreten soğuklarda, martıların Boğaz’ın üzerinde uçuşunu tek başıma seninle izledim. Kıyıyı boydan boya ellerim ceplerimde amaçsızca “Seninle belki bir gün böyle…” diye diye dolaştım. Şimdi istiyorum ki sen de teslim ol aşka. Serbest bırak yüreğini ve beni takip et. Bırak taşsın içindeki o kan, durdurma sakın. Bedenin çekilsin, boğazın düğümlensin, yutkunduğun zaman beynine bin kat özleyiş gitsin. Senin için ben olayım, hep olayım. Aşk olup kalbine dolayım, kan olup damarlarında dolaşayım. Artık ağzından çıkan kelimelere başka başka anlamlar yüklemek istemiyorum. Ne söyleyeceksen dümdüz ve basitçe anlatmanı istiyorum. “Ya sev beni, dünyanın en mutlu çifti olalım, ya da bırak ben yalnızlığımda kalayım” diyorum. Öyleyse… Söz sende…
sen hiç fark etmeden kalp kırmadın m? merak edip vicdanına sormadın mı? ne yaptım ben sana bu kadar? nihayet bende bir anadan doğmadım mı?...
