Abdullah bin Amr’den (Radiyallahü Anh):
Resûl-i Ekrem (Aleyhisselatü Vesselam), bir gün ellerini kaldırarak:
– Allahım, ümmetimi koru, ümmetimi koru, diye dua etti ve ağladı.
Bunun üzerine Allah Teâla:
– Ya Cibril! Muhammed’e git, (gerçi Rabbin her şeyi daha iyi bilir) neden ağladığını sor, buyurdu.
Cibrîl, Peygamberimize gelerek sordu.
Peygamberimiz Cebrail’e, ümmetini düşündüğünü söyledi ve:
– Allah, Peygamberinin ne istediğini daha iyi bilir, dedi.
Bunun üzerine Allah Teala :
– Ya Cibril, Muhammed’e git ve ümmeti hakkında kendisini memnun bırakacağımızı; onu, üzüntülü ve ümitsiz bırakmıyacağımızı bildir, buyurdu.
(Müslim)
