Ağlamaya çalışıyorum,ağlamalarım bana isyanlar ediyor.Geceler bana bu
isteğimi vermiyor.Ne zaman ağlasam yalnızca ve yalnızca bir iki gözyaşı
olup kalıyorsun gözlerimde.Gözlerimde donan birkaç damla yaş
oluyorsun,o yaşları da sarıyor geceler.O yaşlarla birlikte alıyor yanına geceler
beni...Geceler unutmamı istemiyor seni,geceler bana ihanet
ediyor.Geceler senden yana sevdiğim..geceler seni yaşamamı istiyor.Sözümü
dinlemiyor....Güneşi özlediğim oluyor arada bir.Yeter diyorum bunca yıldızla
arkadaş olduğum.Seni unutup da yıldızları gördüğüm anlar olursa tabii.Beni
böyle gördükleri zaman anlamıyor insanlar.Nasıl böyle saatlerce
kalabildiğimi sorup duruyorlar.Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasıl
karanlığın içinde bakışlarımı dayattığımın sırrını anlamıyorlar.Tüm
dünya,tüm tabiat susmalarda ve uykulardadır belki ama benim yüreğimde
gizlenmektedir tüm dünya...Ben içime tüm insanları,tüm milyarları
almışım.Farkında değiller.Herkesi ve her şeyleri sığdırmışım içime.Bir sen
sığmıyorsun,bir seni sığdıramıyorum kalbime,bilmiyorlar...Ve senin
uzaklığın,ve senin gece kadar olan uzaklığın..Bana öyle uzak,öyle
yabancısın ki sevdiğim,seni senden istemeye korkuyorum.Geceleri bu yüzden
seviyorum.Seni sevmeme engel olmuyor,seni bana getiriyor...ve seni gecenin
karanlığında buluşumdandır seni gündüzleri istemeyişim.Evet sevdiğim
bana her şeyden ve herkesten uzaksın. Herkesin yaşamına giriyor,her şeyi
paylaşıyorsun insanlarla...Ama sitem bile etmiyorum...Sana söyleyecek
söz bulamıyorum.Söyleyecek bir şeyler arasam ve bulsam biliyorum geceler
alır onu elimden,dilimden de.Sana söyleyeceklerimin hesabını yapsam
sabahlar buna izin vermez.Olsa olsa sana “bu sevgiyi yaşa” diyebilirim.Gel
birlikte yaşayalım demeye dilim varmaz. Geceler bunu bırakmaz
yanına.Kaybettiğim değilsin.Ben seni hiç yitirmedim.Çünkü içimde taşıdığımdın
hep.Benden bir parça oldun sen.Ben kendimi yitirmediğim sürece sen de
kaybolmayacaksın.
isteğimi vermiyor.Ne zaman ağlasam yalnızca ve yalnızca bir iki gözyaşı
olup kalıyorsun gözlerimde.Gözlerimde donan birkaç damla yaş
oluyorsun,o yaşları da sarıyor geceler.O yaşlarla birlikte alıyor yanına geceler
beni...Geceler unutmamı istemiyor seni,geceler bana ihanet
ediyor.Geceler senden yana sevdiğim..geceler seni yaşamamı istiyor.Sözümü
dinlemiyor....Güneşi özlediğim oluyor arada bir.Yeter diyorum bunca yıldızla
arkadaş olduğum.Seni unutup da yıldızları gördüğüm anlar olursa tabii.Beni
böyle gördükleri zaman anlamıyor insanlar.Nasıl böyle saatlerce
kalabildiğimi sorup duruyorlar.Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasıl
karanlığın içinde bakışlarımı dayattığımın sırrını anlamıyorlar.Tüm
dünya,tüm tabiat susmalarda ve uykulardadır belki ama benim yüreğimde
gizlenmektedir tüm dünya...Ben içime tüm insanları,tüm milyarları
almışım.Farkında değiller.Herkesi ve her şeyleri sığdırmışım içime.Bir sen
sığmıyorsun,bir seni sığdıramıyorum kalbime,bilmiyorlar...Ve senin
uzaklığın,ve senin gece kadar olan uzaklığın..Bana öyle uzak,öyle
yabancısın ki sevdiğim,seni senden istemeye korkuyorum.Geceleri bu yüzden
seviyorum.Seni sevmeme engel olmuyor,seni bana getiriyor...ve seni gecenin
karanlığında buluşumdandır seni gündüzleri istemeyişim.Evet sevdiğim
bana her şeyden ve herkesten uzaksın. Herkesin yaşamına giriyor,her şeyi
paylaşıyorsun insanlarla...Ama sitem bile etmiyorum...Sana söyleyecek
söz bulamıyorum.Söyleyecek bir şeyler arasam ve bulsam biliyorum geceler
alır onu elimden,dilimden de.Sana söyleyeceklerimin hesabını yapsam
sabahlar buna izin vermez.Olsa olsa sana “bu sevgiyi yaşa” diyebilirim.Gel
birlikte yaşayalım demeye dilim varmaz. Geceler bunu bırakmaz
yanına.Kaybettiğim değilsin.Ben seni hiç yitirmedim.Çünkü içimde taşıdığımdın
hep.Benden bir parça oldun sen.Ben kendimi yitirmediğim sürece sen de
kaybolmayacaksın.
sen hiç fark etmeden kalp kırmadın m? merak edip vicdanına sormadın mı? ne yaptım ben sana bu kadar? nihayet bende bir anadan doğmadım mı?...
