***_Ağlıyorum Işte_***
Ne çok şey anlatır gözyaşlarıBazen söylenemeyen sözlerin sesi, bazen bir pişmanlığın diyeti ,bazen de bir sevda nefesiSessizliğin çığlıklarıdır aslında gözyaşlarıAnlatılamayanı anlatmak ister karşısındakineEğer anlayabilirse
Insanoğlu bi garipSevinir ağlar, üzülür ağlar, hasret çeker ağlar, kavuşur yine ağlar Kelimeler kifayetsiz kaldığında, gözyaşları görev başındadır Aslında ağlayabilmek büyük bir nimetVe ağlamak taş kalpli olmadığımızı gösteriyor Hala insan olduğumuzu, hissettiğimizi, DUYGUSUZ olmadığımızı
Ama bazen gözpınarlarından aşağı süzülemez gözyaşlarıOnlar dışa akıp ziyan etmezler kendileriniÇünkü çok daha önemli bir görevleri vardır Içteki bir yangını söndürmek isterler Göz kapaklarınızın alev alev yandığı, boğazınıza bir şeylerin düğümlendiği, burnunuzun direğinini sızladığı oldu mu hiç? Dikkat ettiniz mi o anlarda gözyaşlarınızın istikameti neresi? En zor olanı bu belki de
Ağlamak zayıflık mı? Neden ağlamamız gereken anlarda; yumruklarımızı, tırnaklarımız avuçlarımızı kanatıncaya kadar sıkar, boğazımızdaki düğümleri yutkunarak gidermeye çalışırız? Neden kaçırırız buğulanan gözlerimizi başkalarından?
Bakın ağlıyorum işte! Utanmıyorum kimsedenO kadar içime akıttım ki gözyaşlarımı!Artık zapdedemiyorum içimdeki çağlayanı
Ağlıyorum dostlarımı kırdığım için
Ağlıyorum Yaradana vefasızlığım için
Ağlıyorum özlediklerim için
Ağlıyorum özleyip de kavuşamadıklarım için
Ağlıyorum içimi acıtan kalp kırıklıklarım için
Ağlıyorum istemeden de olsa kalbini kırdıklarım için
Ağlıyorum unutulmaması gerekenleri unuttuğum için
Ağlıyorum unutamadığım için
Ağlıyorum yaklaştıkça uzaklaştıklarıma
Ağlıyorum tanıdıkça çirkinleşenlere
Ağlıyorum kıymetini bilemediklerime
Ağlıyorum sevsem de yüz bulamadıklarıma
Ağlıyorum ziyan olan yıllarıma
Ağlıyorum bir ömür ağlayamadıklarıma
Ne çok şey anlatır gözyaşlarıBazen söylenemeyen sözlerin sesi, bazen bir pişmanlığın diyeti ,bazen de bir sevda nefesiSessizliğin çığlıklarıdır aslında gözyaşlarıAnlatılamayanı anlatmak ister karşısındakineEğer anlayabilirse
Insanoğlu bi garipSevinir ağlar, üzülür ağlar, hasret çeker ağlar, kavuşur yine ağlar Kelimeler kifayetsiz kaldığında, gözyaşları görev başındadır Aslında ağlayabilmek büyük bir nimetVe ağlamak taş kalpli olmadığımızı gösteriyor Hala insan olduğumuzu, hissettiğimizi, DUYGUSUZ olmadığımızı
Ama bazen gözpınarlarından aşağı süzülemez gözyaşlarıOnlar dışa akıp ziyan etmezler kendileriniÇünkü çok daha önemli bir görevleri vardır Içteki bir yangını söndürmek isterler Göz kapaklarınızın alev alev yandığı, boğazınıza bir şeylerin düğümlendiği, burnunuzun direğinini sızladığı oldu mu hiç? Dikkat ettiniz mi o anlarda gözyaşlarınızın istikameti neresi? En zor olanı bu belki de
Ağlamak zayıflık mı? Neden ağlamamız gereken anlarda; yumruklarımızı, tırnaklarımız avuçlarımızı kanatıncaya kadar sıkar, boğazımızdaki düğümleri yutkunarak gidermeye çalışırız? Neden kaçırırız buğulanan gözlerimizi başkalarından?
Bakın ağlıyorum işte! Utanmıyorum kimsedenO kadar içime akıttım ki gözyaşlarımı!Artık zapdedemiyorum içimdeki çağlayanı
Ağlıyorum dostlarımı kırdığım için
Ağlıyorum Yaradana vefasızlığım için
Ağlıyorum özlediklerim için
Ağlıyorum özleyip de kavuşamadıklarım için
Ağlıyorum içimi acıtan kalp kırıklıklarım için
Ağlıyorum istemeden de olsa kalbini kırdıklarım için
Ağlıyorum unutulmaması gerekenleri unuttuğum için
Ağlıyorum unutamadığım için
Ağlıyorum yaklaştıkça uzaklaştıklarıma
Ağlıyorum tanıdıkça çirkinleşenlere
Ağlıyorum kıymetini bilemediklerime
Ağlıyorum sevsem de yüz bulamadıklarıma
Ağlıyorum ziyan olan yıllarıma
Ağlıyorum bir ömür ağlayamadıklarıma
