Biri vardı hayatımda, yüzünü hiç bilmediğim. Tadı yok, sesi yok, teni yok...Hiç hayatına girmediğim biri vardı. Biri vardı sancılarıma ilaç, ben onun yüreğine aç. Yüreğimin sesiydi her gün dinlediğim. Biri vardı, pervaneyim, sevdasıyla yanmaya yeminliyim.
Biri vardı, tökezledim kollarına yığıldım bir sabah. Gecenin karanlığında, yalnızlığımla seviştiğim saatlerden kaçıp da sabahlarına doğdum. Daha toydum. Otuz-du yaşım, lakin bir çocuk telaşı gibi telaşlıydı başım. Beni bulunca bakışlarında, yemin ettim, yeminler bozdum. Biri vardı hayatımda, tam da bitmiştim, az-dım.
Düşlerimiz vardı, düşüşlerimiz. Tutunmak cennetteki meyve kadar yasak. Aç kollarını ey kara delik. Yut bizi, birbirimize gebe olan her şeyimizi. Düşlerimiz vardı, bir kır evinin şöminesinde, çıtırdayarak yandı. Düşlerimiz vardı. Bir martının kanadına takılı, ya da bir turnanın. Göç yollarına saldık ellerimizle, ya da hayat telaşesinin ayağına bağladık. Düşlerimiz vardı. Sadece düşlerle yaşadık, sadece birbirimizin sözlerine kandık.
Kırılmayan düşler düşledik, tenha sokaklarda. Eller uzanmasın, bakışlar tanımasın, bilinmesin sancımız. Bu bizim sırrımız. Sırra kadem bastık kaçışlarımızda. Yine her zamanki gibi az-dık.
"Tutkuyla utanç boğuşuyor gözlerinde". "Bir ceylan, ürkek, geçiveriyor". Hayat değil mi böyle acımadan serzenişte bulunan. Dilinde bedduan oldum, yüreğinde duan. Böyle değil mi? Bir yanardağın sızıntısının, bilmem kaç derece ısısıyla yandı kemiklerimiz. Sen ben, ben sen biziz artık. Utanma gözlerinden akanlardan. Çarp dökülsün, vur kırılsın camdan kale. Hayat önünde sökülsün.
Neden ben? Bunca nefer dolaşırken savaş meydanında, neden beni seçti sevdanın silahının kurşunu? Bu kurşunun karanlıkta çıkardığı kıvılcımdı damarlarımdaki kanı ateşe veren. Bir bilsen...
Ölüm! Ayağıma bağladığım taştın, yüreğimden taştın, ruhuma bulaştın. Doğdum ve öldüm defalarca. Şimdi ıssızım, tenhayım. Kendi ellerimle boğuyorum benliğimi ve bir aydınlık sabaha doğuyorum. Ben beni aştım...
Biri vardı, tökezledim kollarına yığıldım bir sabah. Gecenin karanlığında, yalnızlığımla seviştiğim saatlerden kaçıp da sabahlarına doğdum. Daha toydum. Otuz-du yaşım, lakin bir çocuk telaşı gibi telaşlıydı başım. Beni bulunca bakışlarında, yemin ettim, yeminler bozdum. Biri vardı hayatımda, tam da bitmiştim, az-dım.
Düşlerimiz vardı, düşüşlerimiz. Tutunmak cennetteki meyve kadar yasak. Aç kollarını ey kara delik. Yut bizi, birbirimize gebe olan her şeyimizi. Düşlerimiz vardı, bir kır evinin şöminesinde, çıtırdayarak yandı. Düşlerimiz vardı. Bir martının kanadına takılı, ya da bir turnanın. Göç yollarına saldık ellerimizle, ya da hayat telaşesinin ayağına bağladık. Düşlerimiz vardı. Sadece düşlerle yaşadık, sadece birbirimizin sözlerine kandık.
Kırılmayan düşler düşledik, tenha sokaklarda. Eller uzanmasın, bakışlar tanımasın, bilinmesin sancımız. Bu bizim sırrımız. Sırra kadem bastık kaçışlarımızda. Yine her zamanki gibi az-dık.
"Tutkuyla utanç boğuşuyor gözlerinde". "Bir ceylan, ürkek, geçiveriyor". Hayat değil mi böyle acımadan serzenişte bulunan. Dilinde bedduan oldum, yüreğinde duan. Böyle değil mi? Bir yanardağın sızıntısının, bilmem kaç derece ısısıyla yandı kemiklerimiz. Sen ben, ben sen biziz artık. Utanma gözlerinden akanlardan. Çarp dökülsün, vur kırılsın camdan kale. Hayat önünde sökülsün.
Neden ben? Bunca nefer dolaşırken savaş meydanında, neden beni seçti sevdanın silahının kurşunu? Bu kurşunun karanlıkta çıkardığı kıvılcımdı damarlarımdaki kanı ateşe veren. Bir bilsen...
Ölüm! Ayağıma bağladığım taştın, yüreğimden taştın, ruhuma bulaştın. Doğdum ve öldüm defalarca. Şimdi ıssızım, tenhayım. Kendi ellerimle boğuyorum benliğimi ve bir aydınlık sabaha doğuyorum. Ben beni aştım...
