BAZEN CEVAPLAR BEKLEDİĞİN YERİN DIŞINDADIR
// 23 Mayıs 2008
(*)Bayram ziyaretleri sırasında açılan sohbetlerde şöyle bir soru sordum bir kaç dosta:
“Biliyoruz ki, yaşadığımız sistemde tek bir mutasarrıf Bilinç ve tek bir Kudret söz konusu! Dolayısıyla, bu gerçeğin gereği olarak, olmuş-bitmiş hiç bir şey yersiz değil; yaşanan her şey evrensel bir düzen ve tertibin sonucu olarak yerli yerince…
Bunu bildikten sonra, şimdi, bir kişinin, kendinden sadır olmuş bir davranışı veya yaptığı bir işi, daha sonra “ben hata ettim” diye değerlendirdiğini düşünelim… Meselâ, birisini kırmasını veya kınamasını veya yapması gereken bir çalışmayı yerine getirmemesini..
Yaşadığı bir olaydan sonra kişiden sadır olan bu “hata ettim” düşüncesi, o kişinin, o fiil sebebiyle Hakikatten gaflete düşmüş olduğunu farketmesinden; yani ortaya koyduğu davranışın Sistem içersindeki yerini ve onunla kendini Hakikatten perdelemiş olduğunu değerlendirmesinden de kaynaklanabilir –kısacası olaydan sonra Hakikati görmesinden!.. Bunun tam aksine, HAKİKATİ GÖREMEYİP, EGOSUNUN HÜKMÜ ALTINA GİRMESİNDEN VE O FİİLİ ALLAH’IN DİLEMESİ DIŞINDA, KENDİNİ DE ALLAH’TAN AYRI İŞ GÖREN BİR “KİŞİ” OLARAK GÖRMESİNDEN, YAHUT HER ŞEYİN YERLİ YERİNCELİĞİNİ GÖREMEMESİNDEN DE KAYNAKLANABİLİR!
Bir başka deyişle, “ben hata ettim” düşüncesi veya görünürdeki itirafı, kişinin “vicdanının sesi” de olabilir, tam aksine “benliğinin sesi” de!..
Peki, “ben yanlış yaptım” düşüncesinin hangi durumda bunlardan hangisi olduğunu, yani, hakikati farketmekten mi yoksa egomuzun hükmü altına girdiğimizden mi kaynaklandığını nasıl fark edeceğiz?”
Soruya çeşitli cevaplar verildi:
“Karşısındaki hak etmemiş de yapmışsa, nefsindendir…
Başkasına zarar vermemişse değildir…
KEŞKE YAPMASAYDIM ŞEKLİNDE BİR DÜŞÜNCEYE SEBEP OLUR İSE EGODANDIR…
Şöyle ise vicdanın sesidir, yok eğer değil ise egodandır…” gibi görüşler dile getirildi…
Oysa, sorunun cevabı bunlardan hiç birisi değildi!..
Neden?
Şimdi bunun açıklamasını yapmaya çalışalım:
Cevapların tamamı, sadece, kişinin bir davranışı ortaya koyması ile, sonrasında o davranışa bakıp “ben hata yaptım” demesi arasında geçen, yani hata yaptığını farketmesi öncesindeki sürecin gözlemlenmesi ve analiz edilmesi neticesinde varılan kanaatlerdi… Halbuki, sorunun cevabı, İTİRAFTAN ÖNCEKİ SÜRECİN DEĞİL; BU İTİRAFIN SONRASINDA YAŞANACAK SÜRECİN İÇİNDE SAKLIYDI! Yani, bir fiili yapmak ile onun “hata” olduğunu farketmek arasında geçen sürecin içerisinde değil, “YAPTIĞININ HATA OLDUĞUNU” FARKETMEKLE BAŞLAYACAK VE DEVAMINDAKİ SÜREÇTE GİZLİ İDİ… Peki neydi?
Kişi “yaptığım yanlış idi, hata idi” sözünü çeşitli nedenlerle söyleyebilir! Ancak, bunun gerisinde olanın “hakikate iman” olmasının işareti odur ki, kişi, bu idraki sayesinde, Özündeki hakikate döner, Huzura yönelir ve Selâmet bulur… Hakikate imansızlık, kendini Hakikatten ayrı görmek ise, yani egonun hükmü altında kalmak ise, huzur ve saadetin zıddına, kişiyi bireyselliğin zilletine, karmaşaya ve azaba duçar eder! Dolayısıyla, mühim olan, “yaptığım bir hataydı” itirafının, kişinin bilincini neye yönelttiği, nereye götürdüğüdür!
Kur’an-ı Kerim, bu hususta ders almamız gereken ayetleri, Adem ile İblis kıssası yoluyla bize açıklar:
Adem (insan), Allah’ın nehyettiği şeyden uzak duramayıp, beden ağacına dokunur, ayıp yerleri görünür olur… Fakat bunun sonrasında, yaptığının hata olduğunu farkeder ve bu farkedişle birlikte, fıtratının gereği olarak, nefsini kınar ve tövbe eder; “yaptığımla, kendime zulmettim…” der…
İblis (şeytan) ise, insanları Hakikatten saptırma, “Allah’tan ayrı(!) düşürme” işlevi konusunda kendisine kıyamete kadar mühlet verilmiş olduğu halde bu işlevini yerine getirir ve fakat bu durumda lanetlenip de yaptığının hata olduğunu farkedince, “beni azdıran sen(?) idin” diye, içine düştüğü halden dolayı, “Allah” ismiyle işaret edilen Hakikati, ötesinde bir tanrı(?) gibi varsayarak, kendi dışındaki O’nu(!) sorumlu tutar ve halinden onu(!) suçlamaya kalkışır!
Bu iki birbirinden farklı bakış açılarının sonucu olarak, Adem, “dokunma!” emrine riayet etmemiş olsa da, HATASININ İDRAKİ VE TÖVBESİNİN SONUCUNDA Huzur ve Saadete; İblis ise, varoluş gayesini yerine getirdiği halde, hatasından ve içine düştüğü halden dolayı “KARŞISINDAKİNİ(!) SORUMLU TUTTUĞU, KENDİ DIŞINDAKİ BAŞKASINI(!) SUÇLADIĞI” İÇİN, bu bakış açısından dolayı ebediyen ateşe ve azaba gider!
Burada belirtmek istediğim nokta şuydu:
(Eğer Bu Bilginin Eksik Kaldığını Düşünüyorsanız Mesajın Orjinali İçin Tıklayınız... )
[Bu Konuya Yorum Yapın] [Paylaşımcıya Teşekkür Edin] Bu Bilgiyi Yazdırın!!!
|
